Zieke werknemer: wat mag je als werkgever vragen? | HELIO

Wanneer een werknemer zich ziek meldt, roept dat in de praktijk voor de werkgever eigenlijk altijd vragen op. Wat mag je als werkgever vragen? Welke informatie mag je vastleggen? En waar ligt de grens vanwege privacyregels? Juist op dit punt gaat het vaak mis.

Wat mag je als werkgever wel vragen?

Een werkgever mag vragen stellen die nodig zijn om de bedrijfsvoering en de begeleiding van de afwezigheid te organiseren. Denk bijvoorbeeld aan:

  • Hoe lang de werknemer naar verwachting afwezig is
  • Of er eventueel aanpassingen nodig zijn om het werk wel te kunnen doen
  • Of er lopende werkzaamheden moeten worden overgedragen
  • Of er afspraken of deadlines zijn waarmee rekening moet worden gehouden
  • Op welk telefoonnummer of adres de werknemer bereikbaar is
  • Of de werknemer onder een vangnetregeling valt, als dat relevant is
  • Of de ziekte verband houdt met een arbeidsongeval
  • Of er sprake is van een verkeersongeval waarbij de schade kan worden verhaald op degene die het ongeval heeft veroorzaakt. De werkgever kan dan mogelijk de kosten van het ziekteverzuim en de re-integratie verhalen op deze derde.

Wat mag je als werkgever niet vragen?

Wat een werkgever in beginsel niet mag doen, is vragen naar de aard en oorzaak van de ziekte. Ook mag je niet informeren naar diagnoses, klachten, behandelingen of medicatie. Vragen als deze zijn dus niet toegestaan:

  • Wat mankeer je precies?
  • Heb je een burn-out of iets anders?
  • Welke medicijnen gebruik je?
  • Ben je onder behandeling van een specialist?

Als een werknemer deze informatie wel deelt met de werkgever, mag de werkgever deze niet verwerken (en dus bijvoorbeeld niet vastleggen in een personeelsdossier). De werkgever mag deze informatie ook niet delen met collega's. De werkgever kan de collega's het beste verwijzen naar de zieke werknemer zelf.

Je mag ook geen behandeling voorstellen, noch een oordeel geven over de klachten van de werknemer.

Welke gegevens mag je vastleggen?

Een werkgever mag alleen gegevens registreren die noodzakelijk zijn voor verzuimbegeleiding en loondoorbetaling. Medische gegevens horen daar in principe niet bij. Wat je doorgaans wel kunt vastleggen, zijn administratieve gegevens zoals:

  • De datum van ziekmelding
  • De verwachte duur van het verzuim
  • Bereikbaarheidsgegevens tijdens de ziekteperiode
  • Afspraken over werkoverdracht of contactmomenten

Gegevens over de medische achtergrond van de werknemer horen thuis bij de bedrijfsarts of arbodienst, niet bij de werkgever zelf.

De rol van de bedrijfsarts

De bedrijfsarts speelt een centrale rol bij ziekteverzuim. Waar de werkgever beperkt is in wat hij mag vragen en registreren, mag de bedrijfsarts wel medische informatie verwerken voor zover dat nodig is voor de begeleiding en beoordeling van de arbeidsongeschiktheid. De werkgever ontvangt vervolgens alleen die informatie die nodig is om het re-integratieproces vorm te geven, niet de volledige medische inhoud.

In de praktijk betekent dit dat een werkgever vooral moet sturen op inzetbaarheid, belastbaarheid en re-integratiemogelijkheden, en niet op de medische details achter de ziekmelding.

Praktische tips voor werkgevers

Werkgevers doen er verstandig aan om een duidelijk verzuimprotocol te hanteren en leidinggevenden goed te instrueren. Zorg ervoor dat iedereen binnen de organisatie weet welke vragen wel en niet zijn toegestaan. Richt gesprekken op de gevolgen voor het werk, de bereikbaarheid en de terugkeer naar passende werkzaamheden. En schakel tijdig de bedrijfsarts of arbodienst in wanneer daar aanleiding voor is.

Heeft u vragen over ziekteverzuim, re-integratie of wenst u advies over het opstellen van een verzuimprotocol? U kunt contact opnemen met onze specialisten arbeidsrecht.